Kun je jezelf voorstellen? Wie ben je, wat is je achtergrond en wat doe je het liefst naast je werk?
Ik ben Joost ten Brinke, vader van drie kinderen en man van Floor van der Hilst. Ik werk als traumachirurg in de Gelre Ziekenhuizen en in Isala. Daarnaast start ik in mei als reservist, om als traumachirurg ook een bijdrage te leveren aan de veiligheid in de wereld. Naast mijn werk ben ik graag buiten en actief. Avontuur, sport en natuur spelen al van jongs af aan een grote rol in mijn leven.

Hoe ben je in de traumatologie en de expeditiegeneeskunde terechtgekomen?
Ongeveer vijftien jaar geleden heb ik samen met Michiel van Veelen Outdoor Medicine opgericht. Later sloten Maybritt Kuijpers, Wouter Jetten en Anne Brants zich daarbij aan. We zochten allemaal naar een manier om onze passie voor avontuur en buitensport te combineren met ons medische beroep. In mijn geval begon dat met alpinisme, dat ik aanvankelijk combineerde met tropengeneeskunde en later met de chirurgie. Zo groeide mijn interesse in geneeskunde onder extreme omstandigheden vanzelf.

Wat zou je adviseren aan jonge artsen of AIOS die geïnteresseerd zijn in expeditiegeneeskunde? Expeditiegeneeskunde is een prachtige aanvulling op ons vak. Het vraagt om specifieke kennis voor werken in extreme omstandigheden, zoals onder water, in de ruimte of in extreem koude of warme omgevingen. Tegelijkertijd draait het vaak om het behandelen van klein leed op bijzondere plekken op aarde. Ik ben inmiddels geen bestuurslid meer van Outdoor Medicine. De stichting wordt nu gedragen door een jonge, enthousiaste groep. Zelf ga ik ongeveer eens per twee jaar op expeditie of organiseer ik er een: om te blijven leren, mezelf fysiek uit te dagen en dat te doen met een leuke groep collega’s. Mijn advies: blijf nieuwsgierig, zoek actief naar mogelijkheden en investeer in zowel je medische als je praktische vaardigheden.

Hoe is het idee ontstaan om op expeditie te gaan in Groenland en hoe heb je dat aangepakt?
Groenland is een prachtig land dat nog relatief onontgonnen is. Het idee sprak ons aan vanwege de ruigheid en de enorme natuur. Deze expeditie is uiteindelijk niet door mijzelf georganiseerd. We zijn op zoek gegaan naar goede begeleiding en onderwijs. We werkten met Naomi Dodds, anesthesioloog in Schotland en expert op het gebied van hypothermie, en met Mat Howes, een ex-militair met veel ervaring in het begeleiden van expedities wereldwijd.

Hoe zag de voorbereiding eruit?
In de voorbereiding zijn we meerdere keren bij elkaar gekomen om verwachtingen en risico’s te bespreken. Fysiek betekende dat: fit genoeg zijn om ongeveer acht uur per dag te lopen met een rugzak van 25 kilo, gedurende tien dagen. Daarnaast hebben we uitgebreid risico’s geïnventariseerd. We hielden vooral rekening met slecht weer, regen en kou, en met een klein risico op ijsberen. Daarom werkten we met een nachtschema waarbij we om beurten wachtliepen bij de tenten. Ook logistiek en medisch hebben we alles zo goed mogelijk voorbereid, zodat we zo zelfredzaam mogelijk waren.

Wat waren de grootste (medische) uitdagingen tijdens de expeditie?
De grootste uitdaging was dat we volledig op onszelf waren aangewezen. Evacuatie was praktisch niet mogelijk en hulp kon dagen op zich laten wachten. Dat maakt dat je als arts continu vooruit moet denken. De kou speelde een grote rol. Onderkoeling lag voortdurend op de loer, zeker in combinatie met vermoeidheid en natte kleding. Ook kleine verwondingen, zoals blaren of schaafwonden, konden grote gevolgen hebben.

Welke risico’s en gevaren zijn typisch voor dit type expeditie?
Bij een expeditie in Groenland heb je te maken met extreme kou, wisselvallig weer, eenzaamheid en beperkte bereikbaarheid. Daarnaast zijn er risico’s zoals uitglijden op ijs of rotsen, uitputting, dehydratie en in theorie wildlife, zoals ijsberen. Kleine problemen kunnen zich snel opstapelen tot grotere complicaties.

Waar ben je als arts tijdens zo’n expeditie het meest alert op?
Tijdens een expeditie ben je vooral bezig met preventie. In het veld moet je vroeg ingrijpen, vaak op basis van beperkte informatie. Bij twijfel handel je liever eerder dan later. Bovendien hebben medische besluiten gevolgen voor de hele groep. Je bent hier niet alleen als arts, maar ook als onderdeel van een team.

Welke medische uitrusting had jij bij je?
We werkten met persoonlijke basissets en centrale medische voorzieningen, waarbij gewicht, betrouwbaarheid en functionaliteit steeds werden afgewogen. Alles was afgestemd op zelfredzaamheid, duurzaamheid en multifunctioneel gebruik.

Als je maar drie medische items mocht meenemen, wat zou je kiezen?
1. Garmin inReach (voor communicatie en noodoproepen)
2. Goede wondverzorging
3. Breedspectrumantibiotica
Deze drie dekken samen een groot deel van de meest waarschijnlijke problemen in zo’n omgeving.

Hoe kijk je terug op deze expeditie?
Met veel voldoening. Het was een superleuke groep en we hebben geen medische incidenten gehad. De uren alleen in de nacht, met op sommige nachten spectaculair noorderlicht, waren bijzonder en zijn me sterk bijgebleven.

Wat neem je mee uit zo’n expeditie naar je werk als traumachirurg?
Het scherpt je klinische blik, onder andere door de oefeningen in het veld. Daarnaast heb je tien dagen geen contact met andere mensen dan de groep waarin je zit. Dat plaatst dingen weer in perspectief. Je krijgt ruimte om na te denken over wat voor jezelf belangrijk is in het leven en om daar met gelijkgestemden over te praten. En natuurlijk geeft het energie om een nieuw avontuur te plannen, vol nieuwe professionele en fysieke prikkels, op een mooie plek.

Wat zou je mensen willen meegeven die denken: “Dat lijkt mij ook wel wat”?
Ga ervoor, maar doe het zorgvuldig. Binnen Outdoor Medicine hebben we een prachtig cursusaanbod (zie onderaan deze pagina voor ons huidige cursusaanbod!), waarbij goede voorbereiding de sleutel tot succes is. Bouw ervaring op, zoek goede begeleiding en onderschat het niet.

Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Dit jaar staat militaire training centraal. In 2027 zou ik graag een medische expeditie doen naar de Puncak Jaya, ook wel de Carstenszpiramide genoemd. Deze berg is 4.884 meter hoog, de hoogste top van Oceanië en maakt deel uit van de zogenoemde Seven Summits. In 2028 hoop ik met mijn gezin weer enkele maanden in Zuid-Afrika te verblijven voor training in de zorg voor ernstig gewonde traumaslachtoffers.

Geïnspireerd geraakt door dit verhaal en nieuwsgierig naar de mogelijkheden om jezelf verder te ontwikkelen? Bekijk dan hier ons cursusaanbod.